VanEckBlues

Zilveren editie Bluesfestival in Giethoorn is goud waard!

Zilveren editie Bluesfestival in Giethoorn is goud waard!

Tekst: Bert Reinders teksten (TheBluesman.nl) / CC BY-NC-ND 3.0

Augustus 2003. Om de eerste bezoekers en de kampeerders van Camping De Sloothaak voorzichtig in de stemming te laten komen voor het Drijf In Bluesfestival wordt een soort pre-bluesavond in het leven geroepen. Slechts een select groepje mensen is op de hoogte van deze avond want Giethoorn ‘wil eerst eem kiek’n of’t wel wat wordt’.
“Een bescheiden jongeman zit aan de grote stamtafel in De Sloothaak achter een dikke schnitzel met aardappels. In de hoek van het café liggen zijn attributen. Een oude akoestische gitaar, een hele rits door elkaar gehutselde bluesharpjes en een plastic zakje met een stuk of wat zelf gekopieerde Lifetec cd’s van de Aldi. Voor 5 euro kun je een exemplaartje aanschaffen. ‘Live in Winsum by Ralph de Jongh’.
Een handjevol bezoekers zit aan de bar en aan de tafeltjes in het café. Niemand kijkt eigenlijk om naar Ralph, want behalve de organisatoren is er ook niemand die de lange slungel kent.
“He Bert, blij dat je d’r bent man! Ik ken hier geen hond?! Wat denk je, zou’t wat worden hiero?”

20 augustus 2010. De grote stamtafel is in de hoek van het cafe gepropt. Tafels en stoelen staan hoog opgestapeld en het buitenterras zit al bomvol met liefhebbers. Opnieuw spotten we tussen de mensenmassa diezelfde lange slungel. Ditmaal heeft hij wel iets weg van Kurt Cobain met z’n lange haren en z’n baard. Hij lijkt bijna onbereikbaar. Logisch natuurlijk. Ralph is anno 2010 de gevestigde orde in bluesland. De onzekere look heeft plaatsgemaakt voor een zelfverzekerde muzikant met een geweldige uitstraling. Ralph is gelukkig nog steeds Ralph. Wild, intens, gevoelig en de emotie stroomt nog steeds uit al z’n poriën.
De pre-blues is in al die jaren wel behoorlijk veranderd en is inmiddels al lang niet meer weg te denken uit het Giethoornse bluesweekend.
Drie dagen lang op en top blues. Overdag een beetje vissen, een beetje varen, maar vooral lekker ouwehoeren met je mede-kampeerders op 1 van de vele campings of op een terrasje langs de Giethoornse wateren. Iedereen kijkt er weer een heel seizoen naar uit en we hebben allemaal één ding gemeen: Blues!! Mooi man!!
Ralph is niet de enige muzikant vanavond in De Sloothaak. Ook de Britse Sean Webster is weer terug op het nest. Drie jaren geleden had Sean zijn visitekaartje ook al afgegeven in Giethoorn en ditmaal mag hij een duo optreden met Ralph volspelen in het mooie cafe.
Om beurten mogen Webster en De Jongh een set spelen, waarbij ze uiteraard op gitaar en mondharmonica bijval krijgen van onze eigen wereldberoemde Meppeler Rob de Roo en zoals verwacht wordt het weer een avond om van te likkebaarden.
Blues met een gouden randje! Blues zoals blues moet klinken. De prachtige intense stem van Webster en de puurheid, het opzwepende en de met z’n hart spelende Ralph de Jongh. Wat een supervette avond! Het is nog maar een voorzichtig begin.

Wegens familiale aangelegenheden was er al geen tijd meer om ons kampement nog op te slaan in het Gieterse, dus helaas moesten we ’s nachts nog met de auto terug naar huis. Gelukkig is Meppel maar een paar minuten rijden en hebben we de volgende ochtend ook geen last van schreeuwende koters bij de tent die zich rond de klok van zeven opmaken voor een grote zeilrace op het Bovenwijde.
De volgende dag begint schitterend! De zon staat lekker te branden en slechts een enkele (donkere) wolk trekt langzaam van west naar oost. Het zal dan ook een toevalstreffer zijn als daar regen uit gaat vallen. Bovendien, Buienradar.nl geeft een vlekkeloos beeld op m’n scherm.
Dit jaar is het de bedoeling dat we met onze nieuwe multifunctionele kano met veredelde buitenboordmotor (lees: opgevoerde keukenmixer) richting de Gieterse wateren gaan. Overdag kunnen we dan het overvolle centrum van Giethoorn met al zijn Italiaanse, Japanse en Chinese toeristen een klein beetje mijden en hebben we niet het gesleep met onze campingartikelen langs de bruggetjes en het bijbehorende water.
We moeten met z’n drieën in die boot (collega-verslaggever Ton, mijn echtgenote en ik). Volgeladen met campingspullen, slaapzakken, tandenborstels en een paar drankjes kunnen we nog nét de rand van de boot boven water houden. Helaas zijn we wel zó zwaar beladen dat we nauwelijks vooruitkomen, dus dat wordt nog een behoorlijke tocht richting Smit’s Paviljoen.
Als we slechts 100 meter hebben afgelegd gaan vanuit het niets ineens de hemelsluizen volledig open! G%^&#(#$!!! Wat een ellende! Schuilen is natuurlijk onmogelijk en om niet om te lazeren moeten we nog stilzitten ook!
Eén gelukje hebben we wel! Er is met dit weer bijna geen hond op het water, dus niemand vaart ons in de weg!
Na een uur hebben we Giethoorn dan toch weten te bereiken en inmiddels klaart het in de verte al weer een beetje op.
Eerst de tentjes maar eens opzetten en dan snel met de boot richting enkele Meppeler vrienden en de mannen van de Nix Bluesclub uit Enschede, die mede-verantwoordelijk zijn voor de organisatie van dit Gieterse spektakel.

Na een middagje vol gezelligheid zijn we gelukkig op tijd terug voor het openingsconcert van Magic F(r)ankie op het waterpodium. De mannen van The Southside Bluesrevue horen we uit de verte al soundchecken, waarbij het geluid ons op grote afstand al alleraardigst in de oren klinkt. Het zal ongetwijfeld met de wind te maken hebben dat het een en ander zo goed klinkt, want normaal gesproken is het geluid op het hoofdpodium altijd bagger.
In voorgaande jaren waren de optredens van onder andere Barrelhouse en The Davey Brothers al behoorlijk ‘in het water’ gevallen en ook King Mo kon in 2009 niet brengen wat ze graag wilden brengen. Met andere woorden, voor de sfeer ben je bij het waterpodium op het goede adres, maar een aanvaardbaar geluidstechnisch hoogstandje zul je er niet te horen krijgen.
Als The Southside Blues Revue rond 20:15 aftikt is de verrassing dan ook heel erg groot als het geluid in een keer blijkt te staan als een huis. Het kan dus potverdikkie toch!! Jarenlang hebben we lopen zaniken over het beroerde geluid en nu is het dan eindelijk voor elkaar! Eindelijk eens een keer een stel geluidsmensen met de juiste apparatuur en de juiste kennis van zaken! Chapeau! Wat een verademing! Zelfs de subtiele pianoklanken van toetsenist Pim Spetter komen uitstekend door en de bas van Mark Harmsma klinkt ook veel beter als het bekende gerammel op een koekblik. Super!
De ‘Gangster’ laat zijn gitaar heerlijk janken over het Bovenwiede. Een enkele keer dreigt het bluesikoon bijna uit de bocht te vliegen, maar dit gezelschap stort toch al heel snel een geweldig stuk ‘chicago-blues’ over de botenmassa heen en geleidelijk aan ontstaat er een prachtig muziekfeest op het grote meer.
Voor de allereerste keer krijgen we een waterpodium concert dat er toe doet. De sfeer voor en rond het paviljoen is optimaal! De mensen deinen massaal mee in hun bootjes en slechts een enkeling (lees: Xodus-collega) slaat maar overboord. De maan en de mooie rode wolken lucht maken het plaatje helemaal compleet! Gaaf en voor het eerst sinds jaren blijft het tot het eind van het concert druk op het water. Echt een avond uit het boekje!!

Rond tienen gaat het in de kroegen verder en komen wij als eerste uit bij Camping Botel. Danny Bryant’s RedEye band is 1 van de weinige buitenlandse acts die dit weekend in Giethoorn acte de precense geven want behalve Danny Bryant kunnen we tijdens het nachtconcert voor wat buitenlandse inbreng betreft alleen nog genieten van de Duitser Henrik Freischlader. (Uiteraard hebben we een avond eerder de Brit Sean Webster al kunnen bewonderen).
De overige bands dit weekend zijn allemaal van Nederlandse komaf. Kleine uitzondering is de in Smit’s Paviljoen spelende Joe Brozio, maar deze Duitser woont ook al jaren in Nederland.
Het is onmogelijk om alle bands aan het werk te zien in Giethoorn, dus bij de eerste stop verkiezen we Danny Bryant boven Bas Paardekooper die in het nabij gelegen Cafe ‘t Vonder speelt. Beide gitaarbeulen vallen in de categorie stevige bluesrock en Danny hebben we na het uitbrengen van zijn laatste album niet meer gehoord.
Eigenlijk is er niet veel veranderd in het repertoire van Danny, maar het is wel uiterst prettig vertoeven bij de Britten. Het geluid is goed en Bryant is zoals gewoonlijk lekker op dreef. Ballads en steviger kost lossen elkaar prima af en het publiek staat al vroeg op de avond te swingen en te genieten van Danny’s kunstjes. Danny’s moeder Heather heeft het ook uitstekend naar haar zin en dat is altijd een goed teken.
Na een nummer of vier wordt het voor ons tijd voor de volgende halte aan de Ds. T.O. Hylkemaweg. The Veldman Brothers spelen in Grandcafe Het Centrum en Dicky Greenwood speelt er naast bij Eetcafe Storm.

The Veldman Brothers hebben we ondertussen al zo’n 1457 keer zien optreden, maar zolang dit kwartet spannende muziek blijft maken, zullen we gewoon op de eerste rij blijven doorbrengen. Ook nu is het weer dik voor mekaar. Geluidsbroertjes Hans & Gerald mopperen zoals gewoonlijk weer dat ze het geluid niet helemaal zo kunnen krijgen zoals zij dat graag willen, maar dat zal over tien jaar ook nog wel het geval zijn. Jongens, hou nog toch es op! Het was weer puik. Niks op aan te merken! Het stond weer als een huis!!

Bij de buurman staat de Dicky Greenwood band en ondanks dat Dick al jaren meedraait in de top van het Nederlandse circuit, zie ik hem vanavond pas voor de tweede keer. Bij binnenkomst zien we meteen al dat het neusje van de zalm op de planken staat met de virtuoze alleskunner Harm van Sleen op bas, drumgrootheid Ron Flink en hammondwonder Arjan van den Oever op … eh .. hammond. Arjan ken ik nog uit de beginperiode van Mocambo Blues en zijn akkoorden zijn zelfs voor de doorgewinterde hammondliefhebber nauwelijks te volgen. Saxofonist Wouter Kiers is jammer genoeg niet van de partij deze avond, maar dit kwartet zorgt er wel voor dat we de rest van Giethoorn blues nauwelijks meer zullen zien. Wat een heerlijke band, wat een passie en wat een virtuositeit. Oke, niet alles is blues, maar nummers als ‘Green River’ van John Fogerty gaan er toch in als koek. Mooi man!!!

Het is al half 1 geweest als we toch nog even een klein staartje mee willen pikken van ’s Neerlands trots anno 2010 King Mo.
Vorig jaar nog op het waterpodium, dit jaar op de planken in Cafe De Sloothaak. Bij aankomst is er eigenlijk geen doorkomen aan. Man, man wat is het er druk! Alleen met een stoere blik en een beetje duw en trekwerk lukt het me om na een kleine 10 minuten naast Colly Fransen achter z’n hammond te klimmen. Dat wil zeggen: Colly blijft gewoon op hammond spelen en ik moedig aan.
Zoals verwacht dreunt De Sloothaak bij King Mo op z’n grondvesten. Wat een sound!! Bassist Jules van Bussel is overigens in Limburg achtergebleven, maar een betere vervanger als Jasper Mortier kun je eigenlijk niet wensen. Wat er na 01:00 uur allemaal nog voor nummers voorbijkomen weet ik eigenlijk helemaal niet, maar ik vraag me af of de bandleden dat zelf nog wel weten. De Sloothaak is in elk geval één grote deinende mensenmassa geworden. Wat een feest in Giethoorn en wat een fantastische jubileumeditie wordt hier neergezet.
Tegen kwart over twee!! roept Phil het voltallige publiek nog op om koers te zetten naar Hollands Venetie, waar het nachtconcert van Henrik Freischlader waarschijnlijk al aan de gang is.
Maar …… de geest wil nog steeds dolgraag, maar het lichaam begint toch een beetje dienst te weigeren.
Onder het motto ‘luisteren naar je lichaam’ zetten we langzaam koers richting tent. Ook de zondag willen we graag nog op een fatsoenlijke manier doorbrengen.

Zondagochtend rond 8:30 staan we weer naast de tent en de lucht boven Giethoorn ziet er bijzonder somber uit. Een dik wolkendek staat op knappen en dat belooft niet veel goeds voor deze dag. Het hoofd van collega Ton staat ook al op onweer en m’n vrouw loopt eveneens te mopperen dat ze nauwelijks een oog heeft dichtgedaan van mijn gesnurk. Een paar flinke bakken koffie, een goed ontbijt en een warme douche doen hopelijk wonderen voor ze.
Een uurtje later keert het leven enigszins terug in de lichamen, dus hoog tijd om de boel in te pakken en met het bootje richting Cafe De Sloothaak te varen.
Uiteraard willen we op tijd zijn, want we willen natuurlijk niets missen van de zondagmiddag party met JJ Sharp en z’n gasten. Jan heeft deze middag, behalve z’n vaste partners van The Twelve Bar Bluesband, weer een bont gezelschap van muzikanten verzameld. Zo treffen we onder andere Sean Webster, Jan de Ligt en de voltallige selectie van Jeremy & The Groovebreakers aan.

Rond 14:00 uur mag 12BBB-gitarist Randy Pears samen met The Groovebreakers aftikken. Helemaal vlekkeloos is de start niet, want drummer Ad Rozen heeft iets anders in gedachten dan een shuffle. Maar … het duurt niet lang of de stemming zit er goed in en na een aantal relaxte Hendrix nummers mag Jeremy Aussems het stokje overnemen.
Tja, ook jonge jochies worden groot en Jeremy is haast onherkenbaar met z’n spierballen, z’n contactlenzen en z’n stekelkoppie. Het heeft een paar jaar geduurd, maar hij lijkt nu toch eindelijk sprekend op zijn vader.

Na enkele nummers en nog een lange middag voor de boeg willen we toch nog even buurten bij de sessie van Cafe Het Centrum. Deze sessie blijft toch altijd een ondergeschoven kindje, maar vanmiddag staan hier de mannen van King Mo, aangevuld met Henrik Freischlader en de broers Bennie en Gerrit Veldman. Niet misselijk dus. Bovendien hebben we Henrik gemist vannacht, dus gaan we vanmiddag gewoon in de herkansing.
Helaas, onduidelijkheid troef, want der Henrik ‘ist nicht da’. Geen idee waar hij wel is, maar in Giethoorn in ieder geval niet (meer).
De rest van het gezelschap gelukkig wel en dat krijgen we te horen ook! Mijn hemel, wat een middag! Meestal blijven we maar een half uurtje hangen bij Cafe Het Centrum, maar als Sjors Nederlof en Gerrit Veldman tegen elkaar gaan ‘vechten’ op het podium, dan gebeurt er pas iets. Met de swingende groove van King Mo is stilstaan sowieso onbegonnen werk, maar op dit podium kom je oren te kort en is elk instrument op je in laten werken een onmogelijke opgave.
Met de grootste regelmaat haakt Bennie Veldman in op bluesharp en wordt ook Mocambo Blues-toetseniste Anita Duijf nog achter Colly Fransen’s hammond gezet voor een schitterend intermezzo.
Het publiek raakt langzaam buiten zinnen als Gerrit en Sjors samen ‘Little Wing’ staan te spelen. Bij menig bezoeker stromen de tranen over de wangen. Wat een belevenis en wat een muziek middag. Phil en zijn maten hebben niet alleen het publiek murw gespeeld, maar ook zichzelf. De sessie in Het Centrum stopt op het hoogtepunt, waarbij de talrijke orgasmes bijna niet meer te tellen zijn. Tsjonge, jonge …. Effe bijkomen!!

Gelukkig heeft JJ Sharp er 500 meter verderop nog geen eind aan gebreid en kunnen we nog net 2 nummers meepikken van het voltallige gezelschap. Ook bij De Sloothaak is het 1 grote deinende massa.
Rond zessen is het einde daar.
Na nog een allerlaatste biertje kunnen we de balans opmaken en tot de conclusie komen dat deze 25e editie er eentje was met diverse gouden randjes. Uiteraard lag een grote winst op het waterpodium met een mooi concert en een puik geluid, maar deze editie mag wat mij betreft de boeken in als de aller-allermooiste!
Rob Schoeling, Frank van den Heuvel en de Nix Bluesclub uit Enschede. Puik werk. Jullie hebben het weer geflikt! Volgend jaar maar weer, lijkt me!

Rond zeven uur zitten we weer met z’n drieën in een volgepakte boot richting Meppel. Het is nog steeds droog en doodstil op het water. Ook onze keukenmixer maakt nauwelijks geluid en de eenden zitten al op 1 poot te slapen op de kant langs de rietkragen. En wij …….. ?
We zijn d’r stil van! Gaaf!!!!

—————————————————————————————————

Aanvulling mijnerzijds.
Helaas heb ik ook niet alles kunnen zien.
Wat ik wel heb gezien, maar Bert niet, dat zijn Louisianna Men die in de Fanfare hun overweldigende mix van Zydeco en blues de zaal inslingerde.
Deze mannen, onder aanvoering van Hans de Vries (Homesick) staan vocaal en instrumentaal hun mannetje en het publiek wist dat te waarderen en gingen dan ook bij de meeste nummers helemaal uit hun dak. Nummers als ‘Feet don’t fail me now’ de traditional ‘Nobody’s fault but mine’ werden volop meegedaan en bij ‘From nothing to a broken heart’ voelde je de emotie van het nummer.
Geweldig optreden.

Zondagavond komt Bert nog even langs met een big smile: “het beste festival tot nu toe”, hier heb ik even de voorgaande edities langs moeten wandelen…. en inderdaad hij heeft gelijk.